Bugün daha önceden bildiğim ama kendime ancak sunabildiğim enteresan ve rahatsız edici bir bilgiyi benimsedim. İnsanların size verdikleri tepkilerden, onların düşüncelerini okuyabilir ve ne kadar değerli olduğunuzu bir başkasının aracılığıyla anlayabilirsiniz. Kimisi size acıyabilir veya sizi önemsiyormuş gibi görünmeye çalışabilir. Size değer verdiği için, aslında hiç de ilgisini çekmeyen bir konuda meraklıymış gibi davranabilir. Aklınca sizi onore ederken, aslında size hakaret ettiğini fark etmez çoğu.
Sizi dinlediğini hissedersiniz ama anlamadığını da bilirsiniz aynı anda. Ondan harika bir geri dönüş beklemeden de bazı düşüncelerinizi paylaşabilir, belki de sadece söylemek için söylersiniz. Ama insanlar bir başkasında genelde yakıştırdığı davranışları görmek ister ve her birimiz diğerlerine layık bulduğumuz biçimde davranırız. Çok yakınınızdan biri sizi can kulağıyla dinlerken o eğreti merakı suratına yerleştirince o sıkıntılı yabancılaşma hissini kalbinizde hisseder, hayatın bin bir farklı yüzünde de aynı hayal kırıklığının emarelerinin dolaştığını görürsünüz. Kimse, ne kadar sevdiği biri olursa olsun, bir başka ruhun tutkusunu benimseyemez. Öyle ki bunu saklamaya gücümüz yetmiyor ve ne kadar yalancı olursak olalım, gerçekleri arayan gözler her türlü sahteliği her türlü gizin altından görebiliyor. Burada aklıma takılan ve beni sinirlendiren bir şey var. Gerçekten içimizden geçeni söylemek ve karşılıksız bir hayat yaşama güdüsünü öldürecek kadar sahteleşmek, karşımızdakine verdiğimiz değer midir? Yoksa onu bilinçaltımızda yerleştirdiğimiz şeklinde bu hâliyle mi görürüz? Dürüstlük ne kadar acı verici olsa da, sevginin doğasına en çok yakışan duygu değil midir? Yoksa fazla dürüst olmak sevgiyi yabanlaştırıp, mutluluk uğruna takınılmış maskeler bizi daha fazla mı insan yapar? Başkasında gördüğümüz o yabancılaşma hissi, yalanlarından değil de, bize kıyamadıklarından mı bu haliyle görünür gözümüze?
Fazla derince düşünüyor gibiyim, farkındayım. Ancak bana içten söylenmiş pek sözcük duyamamanın üzüntüsünü yaşıyorum. Karşımda sesi titremeyen, duygularını çıplak biçimde aktarabilen, benim kadar düşünen kimsem yok. Kötüyü duymayı beklemek bile bazen ağır geliyor. Hazırlanmış ya da olması gereken sözcük yığınlarında değil, saf hâliyle bir başkasının hislerinde üzülmeyi yeğlerim. Çünkü mevzu, sevildiğini ve duyulduğunu bilmekten çok bunu yaşamakta, hissetmekte. Gerçeklere duyduğum açlık, yalanları basitçe ayıklıyor konuşmalarda. İnsanların hayat dinamiklerine çomak sokmak istiyorum. Belki aforoz edilmek toplumdan. Ama bana ağır geleceğini bildiğim bir umursayışta yitmek istemiyorum. Yola devam etmek için yolun doğruluğundan emin olmama gerek yok, biri iyi yolculuklar dese yeter. Beni güzel şeyler beklemese de olur, destek olunduğunu bilsem yeter. Ve sanırım ihanete uğramaktan öylesine korkuyorum ki, en güzel şekliyle bile yalanı kabule mümkünüm yok. Kim olursanız olun, dürüstlüğünüzü arıyorum. Ve bilin ki, sadece söyledikleriniz değil, düşündüğünüz yalanları da duyuyorum.