Asıl Arapça adı Jubrān Khalīl Jubrān olan, bizim bildiğimiz adıyla Halil Cibran, Lübnan asıllı Amerikalı şair, filozof ve ressamdır. Cibran, 1883 yılında Osmanlı İmparatorluğu yönetimindeki Cebel-i Lübnan Mutasarrıflığı’nda Maruni bir ailenin çocuğu olarak doğdu. Maruniler, Lübnan’da önemli bir nüfusa sahip, Maruni Katolik Kilisesi’ne bağlı Hristiyan bir topluluktur.
Cibran, 12 yaşındayken annesi ve kardeşleriyle birlikte Lübnan’dan Amerika’nın Boston kentine göç ediyor. Cibran’ın yeteneğini fark eden ise okuldaki öğretmeni oluyor. On beş yaşında eğitimi için tekrar Beyrut’a dönüp Collège de la Sagesse’e kaydoluyor.
21 yaşındayken ilk resimleri Boston’da sergilenmiş, Arapça ilk kitabı da bir yıl sonra, 22 yaşındayken New York’ta yayımlanmıştır. Ermiş, belki de Cibran’ın en bilinen eseridir. 1923 yılında, 40 yaşındayken yayımlanan bu kısacık kitap, toplam 26 bölümden oluşan şiirsel düzyazı niteliğinde bir eserdir. Kitap kısaca, El Mustafa adlı bilge kişinin Orphalese şehrindeki halkın evlilik, aşk, çocuklar, yeme içme, zevk ve hüzün gibi gündelik hayata ilişkin sorularına verdiği öğütlerden oluşur.
İşte dünya çapında 100’den fazla dile çevrilmiş bu kitaptan, hayata başka bir açıdan bakmamızı sağlayacak 7 öğreti:
Aşka Dair:
Aşk size çağırdığı zaman, onu izleyin… Yolları zorlu ve dik olsa da.
Kanatları sizi sardığı zaman, ona teslim olun. Tüyleri arasına gizlenmiş kılıç sizi yaralayacak olsa da.
Çünkü aşk taçlandırdığı gibi çarmıha da gerer sizi. Hem besler, hem büyütür hem de budar sizi.
Aşk bütün bunları yüreğinizin sırlarına ermeniz ve bu bilgiyle Hayat’ın yüreğinin bir parçası olabilmeniz için yapacaktır.
Evliliğe Dair:
…Bırakın mesafeler olsun birlikteliğinizde. Bırakın dans etsin göklerin rüzgârları aranızda. Birbirinizi sevin ama aşkı pranga eylemeyin. Bırakın ruhlarınızın kıyıları arasında dalgalanan bir deniz olsun aşk.
Birbirinizin tasını doldurun ama aynı tastan içmeyin. Birbirinize ekmeğinizden verin ama aynı somundan yemeyin. Şarkı söyleyip dans edin birlikte, eğlenin, ama yalnız başınıza olun ikiniz de…
Birlikte durun ama yapışmayın birbirinize: Çünkü ayrı durur tapınağın sütunları. Hem birbirinin gölgesinde büyümez meşeyle selvi.
Çocuklara Dair:
Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, onlar Kendi’ni özleyen Hayat’ın oğulları ve kızları.
Onlar sizin sayenizde gelir ama sizden değildirler. Sizinle birlikte olsalar da size ait değildirler. Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil… Zira kendi düşünceleri var onların.
Onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama onları kendinize benzetmeye çalışmayın.
Çünkü ne geri gider yaşam ne de oyalanır dünle. Sizler yaysınız; çocuklarınız ise o yaydan ileri atılmış canlı oklar.
Sevinç ve Kedere Dair:
Başka nasıl olabilir ki? Keder varlığınızda ne kadar derin bir oyuk açarsa, taşıyabileceğiniz sevinç o kadar fazla olur.
Sevinçliyken yüreğinizin derinliklerine bakın, göreceksiniz; sizi şimdi sevindiren, bir zamanlar üzenden başkası değildir.
Kederli olduğunuz zaman yine yüreğinize bakın, göreceksiniz; aslında, bir zamanlar neşe kaynağınız olan için ağlamaktasınız.
Kimileri sevinç kederden büyüktür derken, kimileri de hayır, büyük olan kederdir diyor. Oysa ben size diyorum ki ikisi birbirinden ayrılmaz. (5)
Özgürlüğe Dair:
Günleriniz dertsiz, geceleriniz eksiksiz ve hüzünsüz olduğu zaman değil. Tam tersine, bütün bunlar yaşamınızı kuşatmışken, çıplak ve tüm bağlardan kurtulmuş olarak hepsinin üzerine yükseldiğiniz zaman özgürsünüz gerçekten.
Ve tahtından indirmek istediğiniz bir despotsa söz konusu olan, önce onun içinizde kurulu tahtını ortadan kaldırın. Bir zorba özgür ve gururlu olanlara nasıl hükmedebilir, eğer onların kendi özgürlüklerinde bir zorbalık, kendi gururlarında bir utanç yoksa? Ve üstünüzden atmak istediğiniz bir yükümlülükse söz konusu olan, bu yükümlülük size dayatılmadı, onu siz seçtiniz.
Defetmek istediğiniz bir korkuysa, o korku sizin yüreğinizi mesken tutmuş, korkulanın elini değil. Gerçekte her şey, arzulanan ve korkulan, iğrenç olan ve aziz tutulan, kovalanan ve kaçmak istediğiniz her şey, varlığınız içinde devinmekte, sürekli bir yarı kucaklaşma hâlinde.
Acıya Dair:
Nasıl meyvenin çekirdeği kırılmak zorundaysa canevinin güneşin altında durması için siz de acıyı tanımak zorundasınız.
Eğer yüreklerinizi yaşamlarınızın gündelik mucizeleri karşısında hayretle dolu tutabilseydiniz, acınız da en az sevinciniz kadar harikulade görünürdü.
Acılarınızın çoğu kendi seçimlerinizdir. Acı, içinizdeki hekimin hastalanmış yanınızı iyileştirmekte kullandığı acı iksirdir.
Onun için hekime güvenin, ilacını sessizlik ve dinginlikle için; çünkü eli ağır ve sert de olsa, Görünmeyen’in müşfik eliyle yönlendirilir. Uzattığı çanak dudaklarınızı yaksa da, Çömlekçi’nin Kendi kutsal gözyaşlarıyla ıslattığı kilden yapılmıştır.
Ölüme Dair:
Gerçekten ölümün ruhunu görmek istiyorsanız, yüreğinizin kapılarını açın hayatın bedenine ardına kadar. Çünkü hayat ve ölüm birdir, tıpkı ırmak ve denizin bir olduğu gibi.
Çünkü ölmek rüzgârda çıplak durmaktan ve güneşte erimekten başka nedir ki? Soluk almaz olmak, yükselebilmesi, genişleyip engelsiz bir şekilde Tanrı’yı arayabilmesi için, soluğu o bitip tükenmez gelgitlerden kurtarmaktan başka nedir ki? Ancak sessizlik ırmağından içtiğiniz zaman gerçekten şarkı söyleyeceksiniz.
Kaynakça
Cibran, H. (t.y.). Ermiş (25. basım). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
Kahlil Gibran. (t.y.). Wikipedia.
Kitaptan yararlanılan sayfalar: 6, 8, 9, 16, 26–27, 29 ve 44.
Daha fazla edebiyat içeriği için kategoriyi ziyaret edebilirsiniz.