Skip to content
  • https://www.youtube.com/c/SanatsalHareketler
  • https://www.instagram.com/sanatsaalhareketler/?hl=en

Sanatsal Hareketler

  • anasayfa
  • zemin
  • film & dizi
  • edebiyat
  • felsefe
  • sanat
  • müzik
  • dijital kültür
  • tiyatro
  • deneysel
YouTube
  • Home
  • Edebiyat
  • Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?

Yazar: Nina Kuzin
Green hardcover book with a psychedelic concentric circle design stands upright on a wooden desk, flanked by a warm desk lamp and a mug of tea.

Bir insan, yaptığı şeylerin ertesi güne kalmayacağını bilseydi, yine de iyi biri olmaya çalışır mıydı? Ne de olsa ahlak dediğimiz şeyin önemli bir kısmı, bugün yaptıklarımızın yarın da bizimle kalacağına ilişkin bir kabule dayanıyor. Birine verdiğimiz sözü tutmamış olabiliriz, bir başkasına yaptığımız haksızlığı aklımızdan çıkarmış olabiliriz, fakat bizim için kapanmış bir mesele, başka birinin hayatında hâlâ yer tutuyor olabilir. Bütün bunlar zamanın ileriye doğru hareket ettiği, geçmişin silinmediği, insanların birbirlerinin hayatlarında bıraktıkları izlerle yaşamayı sürdürdüğü bir dünyaya ait. Peki sabah uyandığımızda bütün bunların hiç yaşanmamış olduğunu görseydik, incittiğimiz insan bize bir önceki günkü yakınlığıyla yaklaşsaydı, hatta kendimiz dışında hiç kimse dünün varlığından haberdar olmasaydı, davranışlarımızın ahlaki niteliğinde gerçekten bir değişiklik meydana gelir miydi?

Burada, yaptığımız şeylerin yanlış olduğunu bilmemizin, onların sonuçlarına katlanmak zorunda oluşumuzla ne ölçüde ilişkili olduğu. Bir davranışın ahlaki ağırlığı, başkasının hafızasında yer etmesi ile mi ölçülür, yoksa o davranışın gerçekleştiği kısacık anda, kimsenin sonradan hatırlamayacağı bir karşılaşmanın içinde de varlığını sürdürür mü?

Danimarkalı yazar Solvej Balle’nin On the Calculation of Volume adlı roman dizisi, bu soruları alışıldık zaman yolculuğu anlatılarının heyecanından oldukça uzak bir yerde ele alıyor. Romanın merkezindeki Tara Selter, 18 Kasım tarihine sıkışıp kalmıştır. Takvim ilerlemez, dünya aynı günü yeniden yaşamaya başlar, fakat Tara için zaman, başkalarının deneyimlediği biçimde olmasa da birikmeye devam eder. Hatırlar, gözlemler, öğrenir. Başkalarının geride bırakmadığı bir geçmişi tek başına taşımak zorundadır.

Bu durumun ilk bakışta vaat ettiği özgürlük, üzerinde biraz düşünüldüğünde pek de cazip görünmez. İnsan, karşısındakinin kendisini hatırlamayacağını bildiğinde her şeyi söyleyebilir, ancak söylediklerinin hiçbir zaman ortak bir geçmişe dönüşmeyeceğini de bilir. Bir yabancıyla yakınlık kurabilir, ertesi gün aynı yabancının karşısına çıktığında ilişkinin bütün tarihini yeniden anlatmak zorundadır. Birine yardım edebilir, fakat yardım ettiği kişinin minnettarlığını bir sonraki güne taşıması mümkün değildir. Daha kötüsü, birini incittiğinde o kişinin acısını hatırlamaması, yaşanmış olanı kendi belleğinden çıkarmaz. Başkaları için silinen olaylar, onun zihninde çoğalmaya devam eder.

Burada zamanın durmasından çok, zamanın insanlar arasında eşit dağılmaması söz konusudur. Tara’nın deneyimiyle diğer insanlarınki arasındaki mesafe, yalnızca bilgi farklılığından ibaret değildir. Aynı masada oturan iki kişiden biri yüzlerce karşılaşmanın ağırlığını taşırken öteki ilk kez tanıştıklarını düşünüyorsa, aralarında gerçekten bir ilişki bulunduğunu söyleyebilir miyiz? Yakınlığın karşılıklı tanınmaya, dostluğun ortak anılara, güvenin geçmişteki davranışların hatırlanmasına ihtiyaç duyduğu düşünüldüğünde, bu tek taraflı süreklilik, insan ilişkilerinin ne kadarının bellek üzerine kurulduğunu da açığa çıkarmaktadır.

Üstelik unutulmakla hiç yaşanmamış olmak aynı şey değildir. Birinin acı çektiğini düşünelim. Acı birkaç dakika sonra bütünüyle sona erecek, onu yaşayan kişi ertesi gün bu deneyime ilişkin hiçbir şey hatırlamayacak olsun. Böyle bir durumda acının ahlaki önemini kaybettiğini söylemek, deneyimin değerini yalnızca sonradan hatırlanabilir olmasına bağlamak anlamına gelir. Oysa acı, yaşandığı anda gerçektir. Onu yaşayan kişinin gelecekteki belleğinde yer bulup bulmaması, o sırada maruz kaldığı şeyin niteliğini değiştirmez. Hafızanın ortadan kaldırdığı, aynı zamanda olayla kurulabilecek sonraki ilişkidir.

Aynı ayrım mutluluk için de geçerlidir. Bir insanın hayatındaki en güzel birkaç saati yaşadığını, ertesi sabah bunların hiçbirini hatırlamadığını varsayalım. O saatleri değersiz saymak için yeterli nedenimiz var mıdır? Hayatımızdaki bütün iyi deneyimlerin gelecekte anlatılabilecek hikâyelere dönüşmesi gerektiği fikri, mutluluğun kendisinden çok onun muhasebesine önem verdiğimizi düşündürüyor. Belki de insan, yaşadığı şeylerin bir yerde kayıtlı kalmasını, onların gerçekten yaşanmış olduğundan emin olabilmek için istiyordur.

Bu noktada Tara’nın içinde bulunduğu durum, ahlak felsefesinin eski bir tartışmasını görünür kılıyor. Bir davranışı yanlış yapan şey sonuçları mıdır, yoksa o davranışı gerçekleştirirken benimsediğimiz ilke mi? Sonuçlara öncelik veren yaklaşımlar açısından, aynı günün sürekli tekrarlanması sorunu ortadan kaldırmaz, yalnızca hangi sonuçların hesaba katılması gerektiğini karmaşıklaştırır. İnsanların çektiği acı, yaşadıkları sevinç, maruz kaldıkları zarar, bütün bunlar her tekrarın içinde yeniden ortaya çıkar. Gelecekteki etkilerin silinmesi, şimdiki deneyimlerin yok sayılmasını gerektirmez.

Kant’ın ödev ahlakı açısından bakıldığında ise, bir insana yalnızca kendi amaçlarımızı gerçekleştirmek için kullanılabilecek bir araç gibi davranmamak, onun bizi daha sonra hatırlayıp hatırlamayacağına bağlı değildir. Karşımızdaki kişinin ertesi gün hiçbir şey bilmeyecek olması, bugün verdiği rızanın önemini azaltmaz.

Ne var ki bu tür düşünce deneylerini yalnızca ahlaki ilkelerin sağlamlığını sınamak için kullanmak, onların daha incelikli taraflarını gözden kaçırmamıza neden olabilir. Çünkü insanın aynı günü tekrar tekrar yaşaması, yalnızca kötülük yapmanın sonuçlarını değiştirmemekte, iyilik yapmanın alışıldık karşılıklarını da ortadan kaldırabilmektedir.

Bir arkadaşımıza yardım ettiğimizde, çoğu zaman bunun bir ilişkinin içinde yer aldığını biliriz. Yardımımız hatırlanabilir, bir yakınlığı güçlendirebilir, gelecekte başka bir dayanışmanın parçası olabilir. Oysa ertesi gün her şeyin sıfırlandığı bir dünyada, iyilik ile onun toplumsal karşılığı arasındaki bağ kopar. Kimsenin hatırlamayacağı bir fedakârlık, hiçbir zaman karşılık bulmayacak bir incelik, tanıklarının belleğinde bile yaşamayacak bir cesaret gösterisi, bütün bunlar ahlakın görünür ödüllerinden arındırılmış biçimleridir.

Böyle bir dünyada iyi kalmak, dışarıdan bakıldığında kahramanca görünebilir. Fakat kahramanlık sözcüğünün kendisi bile, bir olayın anlatılmasını, birileri tarafından tanınmasını, sıradan davranışlardan ayrılarak kolektif bellekte yer edinmesini çağrıştırır. Hiç kimsenin hatırlamadığı bir kahramanlık, onu gerçekleştiren kişi için ne anlama gelir? Üstelik insan, yaptığı iyiliğin başkalarının hayatında kalıcı bir değişiklik yaratmadığını düşündüğünde, aynı çabayı yüzüncü kez gösterebilir mi?

Burada ahlakın başka bir boyutu, alışkanlıklarla ilişkisi belirir. Aristoteles’in erdem anlayışında iyi davranış, yalnızca doğru bir kararın tek seferlik sonucu değildir, tekrarlarla şekillenen bir karakterin ifadesidir. Cesaret, cömertlik, ölçülülük, bütün bunlar belirli durumlarda nasıl davranacağımızı zamanla öğrendiğimiz, davranışlarımızın kişiliğimizin parçası hâline geldiği bir yaşam içinde anlam kazanır. Tara’nın dünyasında başkaları aynı günü yeniden yaşarken onun deneyimlerinin birikmesi, bu bakımdan ilginç bir eşitsizlik yaratır. Çevresindeki insanların geçmişi değişmezken kendisi değişmeye devam eder. Onlar için her karşılaşma yeni, onun içinse daha önce yaşanmış karşılaşmaların devamıdır.

Demek ki aynı günü yaşamakla aynı insan olarak kalmak da birbirinden farklı şeylerdir. Bir takvimin ilerlememesi, insanın iç dünyasının hareketsiz kalacağı anlamına gelmez. Hatta dış dünyanın tekrarları, insanın kendi değişimini daha görünür kılabilir. İlk karşılaşmada sabırla dinlediği bir hikâyeye ellinci kez tahammül edemeyen biri, hikâyenin değişmediğini bildiğine göre, değişenin kendisi olduğunu kabul etmek zorundadır. Bir zamanlar kendisini heyecanlandıran bir yüzün giderek sıradanlaşması, sevdiği bir cümlenin tekrarla tahammül edilmez hâle gelmesi, karşısındaki insanın davranışlarını önceden bilmenin sağladığı üstünlüğün zamanla bir tür kayıtsızlığa dönüşmesi, bunların hiçbiri yalnızca zamansal bir aksaklık değildir. İnsan ilişkilerinde yeniliğin, belirsizliğin ve karşılıklılığın ne kadar önemli olduğunu gösteren deneyimlerdir.

Bir insanı sevmek, onun hakkında giderek daha fazla şey bilmek midir, yoksa onun bizi şaşırtabilme ihtimalini korumak mı? Karşımızdakinin söyleyeceği her cümleyi, yapacağı her hareketi, hangi soruya nasıl cevap vereceğini önceden bildiğimizde, onu hâlâ kendi iradesine sahip bir kişi olarak görebilir miyiz? Bilginin yakınlık yarattığı kadar, başka bir insanı önceden belirlenmiş davranışlardan oluşan bir düzene indirgeme tehlikesi de taşıdığı düşünülürse, Tara’nın deneyimindeki yalnızlık yalnızca hatırlayan tek kişi olmasından kaynaklanmaz. Başkalarının kendisi için giderek daha öngörülebilir hâle gelmesinden de kaynaklanabilir.

Bu, gündelik hayatımızdan bütünüyle uzak bir mesele değil. Uzun süre birlikte yaşayan insanların birbirlerinin cümlelerini tamamlaması, aynı tartışmaları defalarca yapması, birinin öfkelendiğinde nasıl davranacağını, diğerinin hangi konuda susacağını önceden bilmesi, yakınlığın hem güven veren hem de bunaltıcı taraflarından biridir. Fakat normal koşullarda insanlar, birbirleri hakkında bildiklerini yeni deneyimlerle değiştirebilir. Özür dileyebilir, fikirlerinden vazgeçebilir, beklenmedik bir karar alabilirler. Geçmişteki davranışların geleceği kesin olarak belirlememesini sağlayan şey, zamanın kendisinden çok, zaman içinde değişebilme olanağıdır.

Tara’nın karşılaştığı insanların böyle bir olanağa sahip olmadığını söylemek tam olarak doğru olmayabilir, fakat onunla paylaştıkları ilişkinin ilerleyemediği açıktır. Bir gün içinde birbirlerine ne kadar yaklaşmış olurlarsa olsunlar, ertesi sabah bu yakınlığın yalnızca bir tarafı varlığını sürdürür. Böylece ilişki, karşılıklı olarak inşa edilen bir şey olmaktan çıkar, tek kişinin taşıdığı bir bilgiye dönüşür.

Bu, ahlaki sorumluluk açısından da önemlidir. Bir insanın geçmişte bize verdiği bir sözü hatırlamaması, o sözün hâlâ bağlayıcı olduğu anlamına gelir mi? Daha önce defalarca yaptığımız bir iyiliğin karşılığını beklemek makul müdür, karşımızdaki kişi o iyiliklerden hiçbirinin farkında değilse? Onun hakkında sahip olduğumuz, fakat kendisinin bize verdiğini bilmediği bilgilerden yararlanmak ne ölçüde meşrudur? Bir ilişkiye ait bütün geçmişin yalnızca tek kişinin belleğinde bulunması, o kişiye diğerinin üzerinde hak tanır mı?

Bütün bu sorular, zamanın geçmişten geleceğe doğru akmasının, ahlaki hayatımızda sandığımızdan çok daha önemli bir yeri olduğunu düşündürüyor. Zaman, aynı zamanda insanların birbirlerine hesap verebilmelerini, verdikleri sözlerin geçmişten geleceğe taşınabilmesini, pişmanlığın onarıma dönüşebilmesini sağlayan koşullardan biridir. Özür dilemek için yalnızca yanlış bir şey yaptığımızı kabul etmemiz yetmez, karşımızdaki kişinin de o yanlışın meydana geldiği geçmişe erişebilmesi gerekir. Bağışlama, unutmayla aynı şey değildir, çünkü bağışlanan şeyin ne olduğunun bilinmesini gerektirir.

Bir insanı incittiğimizde ertesi sabah hiçbir şey hatırlamaması, bizi bağışladığı anlamına gelmez. Bağışlama ihtimalinin kendisi ortadan kalkmıştır. Böylece geçmişin silinmesi, ilk bakışta göründüğünün aksine, insanı suçundan bütünüyle kurtarmayabilir. Tam tersine, yaptığı şeyle hesaplaşabileceği ortak zemini yok eder. Pişmanlığını anlatamaz, zarar verdiği kişiyle birlikte geçmişi yeniden değerlendiremez, ilişkide meydana gelen kırılmayı onarmaya çalışamaz. Bütün bunların yerine, yalnızca kendi belleğinde sürdürebileceği bir sorumluluk kalır.

Belki de aynı günün tekrarından doğan en ağır sorun budur. İnsanların yaptıklarının sonuçlarından kaçabilmesi değil, yaptıklarıyla birlikte yaşayacak başka insanların bulunmaması. Çünkü ahlak, çoğu zaman birbirinden bağımsız bireylerin zihninde duran ilkeler bütünü olarak anlatılsa da, gündelik hayatta çok daha dağınık, çok daha kırılgan bir biçimde var olur. Birinin bize güvenmesi, daha önce söylediklerimizi hatırlamasına bağlıdır. Bir başkasının bizi affetmesi, onunla paylaştığımız geçmişi yeniden yorumlayabilmemizi gerektirir. Bir dostluğun sürmesi, yalnızca insanların birbirlerine iyi davranmasıyla değil, o davranışların ortak bir hikâyenin parçasına dönüşmesiyle mümkündür. İnsan, kendisini başkalarına karşı sorumlu hissederken, onların hayatında bir yer tuttuğunu da varsayar.

Bu yüzden Tara’nın durumu, başlangıçta sorulan soruya basit bir cevap vermemize izin vermiyor. Ahlakın geçerliliği, zamanın ilerlemesine bütünüyle bağımlı değildir, çünkü bir insanın yaşadığı acı ya da maruz kaldığı haksızlık, gelecekte hatırlanmasa bile ahlaki önem taşır. Fakat ahlaki hayatın bütün boyutları da tek bir ana sığdırılamaz. Söz vermek, güven kazanmak, pişman olmak, bağışlamak, birlikte değişmek, bunlar süreklilik isteyen ilişkilerdir. Zamanın tekrar ettiği bir dünyada iyi ile kötü arasındaki ayrım ortadan kalkmaz, fakat iyi bir hayatın nasıl kurulabileceği sorusu giderek zorlaşır.

Bir günün sonsuza kadar tekrarlandığını düşünürken, çoğu zaman ilk aklımıza gelen şey yapmak istediğimiz, fakat sonuçlarından çekindiğimiz davranışlardır. Söylenmemiş sözler, göze alınmamış riskler, toplumsal kuralların dışına çıkma ihtimali. Oysa böyle bir hayatın içinde yeterince uzun süre kaldığımızda, belki de en çok özleyeceğimiz şey, herhangi bir davranışın cezasından kurtulmak değil, bir başkasının bizimle birlikte dünü hatırlamasıdır.

Akşam konuştuğumuz bir insanın sabah söylediklerimizi bilmesi, verdiğimiz bir sözün ertesi gün de geçerli olması, bir tartışmanın ardından ilişkinin eskisi gibi devam etmemesi, bütün bunlar çoğu zaman hayatın güçlükleri olarak görülür. Geçmişin sürekli yanımızda taşınması yorucudur, bazı karşılaşmaları unutmayı, bazı sözleri hiç söylememiş olmayı, bazı günleri yaşamımızdan bütünüyle çıkarmayı isteriz. Fakat geçmişin ağırlığından kurtulmakla geçmişe sahip olma imkânını kaybetmek arasında, büyük bir fark vardır.

Ve belki insanın ahlaki hayatı, tam da bu farkın içinde başlar. Yaptıklarının silinmeyeceğini bilmesinde değil yalnızca, başkalarının da onunla birlikte değişebileceği, incinebileceği, hatırlayabileceği, hatta bir gün onu artık eskisi gibi görmeyebileceği bir dünyada yaşamayı kabul etmesinde. Aynı günün sonsuza kadar tekrarlandığı bir yerde, iyi bir insan olmak hâlâ mümkündür elbette. Ama iyi bir insan olduğumuzu öğrenmenin, bunu başkalarıyla birlikte sınamanın, hatalarımızdan sonra ilişkilerimizi yeniden kurmanın koşulları giderek daralır.

Çünkü bazen ertesi günün en önemli özelliği, yeni bir gün olmasından ziyade, dün yaptığımız şeyi hatırlayan başka birinin de orada bulunmasıdır.

Tags: felsefe İnceleme

Post navigation

Previous Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de
Next Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?

Trending

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi? Long wall sculpture made of blue-gray slate tiles arranged in a grid, with small black bird figures perched along the top edge. 1

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi?

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti Old paperback edition of Halil Cibran's 'Ermiş' resting on a sunlit, worn table beside a coffee cup and delicate white blossoms. 2

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster? Person sits cross‑legged in a doorway of a dim room, reading near tall bookshelves and a bright window with curtains. 3

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü? Green hardcover book with a psychedelic concentric circle design stands upright on a wooden desk, flanked by a warm desk lamp and a mug of tea. 4

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de Abstract orange painting with two distorted figures; left figure raises an arm in a chaotic gesture, right figure sits with a bowed head. 5

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de

Tepki Abstract grayscale photo with curved white light trails and motion blur across a dark background. 6

Tepki

İlgili İçerikler

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi? Long wall sculpture made of blue-gray slate tiles arranged in a grid, with small black bird figures perched along the top edge.

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi?

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti Old paperback edition of Halil Cibran's 'Ermiş' resting on a sunlit, worn table beside a coffee cup and delicate white blossoms.

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster? Person sits cross‑legged in a doorway of a dim room, reading near tall bookshelves and a bright window with curtains.

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de Abstract orange painting with two distorted figures; left figure raises an arm in a chaotic gesture, right figure sits with a bowed head.

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de

Anne Carson: Antik Yunan’dan Modern Edebiyata Black-and-white portrait of a serious older woman in a suit, looking straight ahead.

Anne Carson: Antik Yunan’dan Modern Edebiyata

Kaveh Akbar “Şehit” Romanı Üzerine İnceleme Book cover for Şehit! by Kaveh Akbar on a bright yellow background with a mounted warrior and a large red sun, plus a seal in the corner.

Kaveh Akbar “Şehit” Romanı Üzerine İnceleme

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi? Long wall sculpture made of blue-gray slate tiles arranged in a grid, with small black bird figures perched along the top edge. 1

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi?

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti Old paperback edition of Halil Cibran's 'Ermiş' resting on a sunlit, worn table beside a coffee cup and delicate white blossoms. 2

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster? Person sits cross‑legged in a doorway of a dim room, reading near tall bookshelves and a bright window with curtains. 3

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü? Green hardcover book with a psychedelic concentric circle design stands upright on a wooden desk, flanked by a warm desk lamp and a mug of tea. 4

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de Abstract orange painting with two distorted figures; left figure raises an arm in a chaotic gesture, right figure sits with a bowed head. 5

Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de

Tepki Abstract grayscale photo with curved white light trails and motion blur across a dark background. 6

Tepki

Anne Carson: Antik Yunan’dan Modern Edebiyata Black-and-white portrait of a serious older woman in a suit, looking straight ahead. 7

Anne Carson: Antik Yunan’dan Modern Edebiyata

Haber bülteni

Son Yazılar

  • Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi?
  • Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti
  • Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?
  • Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?
  • Sencer Gülün, Dört Farklı Eser Serisiyle Guga Contemporary’de

Öneriler

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi? Long wall sculpture made of blue-gray slate tiles arranged in a grid, with small black bird figures perched along the top edge.

Christian Boltanski: Bir İnsanın Bütün Hayatı Birkaç Kutunun İçine Sığabilir mi?

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti Old paperback edition of Halil Cibran's 'Ermiş' resting on a sunlit, worn table beside a coffee cup and delicate white blossoms.

Halil Cibran’dan Hayata Dair 7 Öğreti

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster? Person sits cross‑legged in a doorway of a dim room, reading near tall bookshelves and a bright window with curtains.

Gösterişçi Tüketim: Bazı İnsanlar Neden Daha Pahalı Olduğu İçin Bir Şeyi Daha Çok İster?

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü? Green hardcover book with a psychedelic concentric circle design stands upright on a wooden desk, flanked by a warm desk lamp and a mug of tea.

Kimsenin Hatırlamadığı Bir Dünyada İyi İnsan Olmak Mümkün mü?

  • Kullanıcı Sözleşmesi
  • Bize Ulaşın

©SanatsalHareketler2026