Muhacir Müşteki

(Üretim aşamasında olan bir öykünün arka plan hikayesidir.)

Gelibolu’da kendi halinde bir Rum köyünde

Bir tepede, harabeden hallice bağ evinde

İskender babasından kalan üzüm bağıyla geçinirdi

Günaşırı babasını hatırlar, ağlardı yatmadan önce

Babası mübadeleden mustarip bir efendiydi

Köyde bağcılıkla, zar zor ailesini geçindirirdi

Ara sıra geceleri kaçıp gitse de evinden,

Öğlen olmadan, toprak içinde geri dönerdi

Bir gece yine babası ter içinde ayrıldı evlerinden

İskender, henüz bir çocuk, uyandı uykusundan birden

Etraf gün gibi aydınlıktı, pencereden babasını gördü

Yarı uyanık, giyiverdi çarıklarını, hiçbir şey bilmeden

Babası koştu, bayırı aşıp ormana çevirdi yönünü

İskender de koşacakken, kırık üzüm kütükleri kesti önünü

Aceleyle birini kaldırıp, öbürünü çekerken yolundan

İstemeyerek kısacık bir an ayırdı babasından gözünü

Geceydi, bir lokmada yuttu babasını orman

Şaşkın İskender ile kırık dallar oldu geride kalan

Ne kadar kahretse de onu babasının gidişi,

Hiç kimseye bahsetmedi İskender olanlardan.