Cannes 2025 geride kaldı ama bazı sorular hala akıllarda: “Altın Palmiye neden o filme gitti?”, “Jennifer Lawrence ödülsüz mü döndü?” ve elbette, “Bu soundtrack’i Spotify’a ne zaman yükleyecekler?”
Bazı filmleri gözümüzü kırpmadan izledik, bazılarında da “ben az önce ne izledim” diye kendimizi sorguladık, ama günün sonunda iyisiyle kötüsüyle ödül sezonu boyunca bize ismini sık sık duyuracak filmlerle tanıştık.
Lumière’e giden kırmızı halıda yürüyen Türk ünlüler ve Pedro Pascal’ın Côte d’Azur tarzını bir kenara koyarsak, Cannes’ın bir film festivali olduğunu hatırlatmak adına, işte bu yılın seçkisinden en çok merak edilen 7 film!
1. Sırat – Oliver Laxe
Bir yol filmi düşünün, sonunda “varmak” diye bir şey yok. Hiçliğin ortasında kızını arayan bir baba, hayatının belki de en zorlu yolculuğuna çıkıyor. Sirat, gümbür gümbür gelen ve tüm salonu titreten bası ve içimize işleyen elektronik müzikleriyle gerçek bir sinema deneyimi vadediyor.
Neden konuşuluyor?
Çünkü Laxe, “dünyanın sonuna yürüyen insan” temasını, çok sık kullanıldığı için etkisini yitirmiş gibi gözükse de gerçekten “tokat gibi” bir anlatımla izleyiciye sunuyor.
2. Nouvelle vague – Richard Linklater
Linklater’ın Fransız sinemasına yazdığı aşk mektubu, hem Godard’ı tanıyanları mest edecek hem de Fransız Yeni Dalgası’na aşina olmamasına rağmen merak edenleri tatmin edecek nitelikte. Sinema tarihine yön veren filmlerden olan “Breathless”ın çekim sürecini konu alan filmde François Truffaut’dan Agnes Varda’ya kadar birçok tanıdık sima da cameo olarak karşımıza çıkıyor. Tanıdık sima diyorum çünkü inanılmaz bir casting ile yönetmenlerin tıpatıp aynısı oyuncular özenle seçilmiş. 2026 Oscarları’na şimdiden bir selam yollayan Nouvelle Vague, “sanat filmi izledim ama eğlendim de” dedirten nadir işlerden.
Neden konuşuluyor?
Çünkü hem Godard’ın ruhuna sadık kalıyor, hem de yalnızca Fransız Yeni Dalgası hakkında elli sayfalık tez yazan sinema öğrencilerinin değil, herkesin anlayabileceği kadar ulaşılabilir bir tavır takınıyor.
3. Die, my love – Lynne Ramsay
Evet, işte yılın “izleyenleri ikiye böldü” kategorisinin kazananı. Türkçe’ye “Geber Aşkım” olarak çevrilen kitap ile aynı kaderi paylaşan filmde yeni anne olmuş bir kadının yaşadığı buhranlara tanık oluyoruz. Jennifer Lawrence kariyerinin belki de en iyi performanslarından birini sunuyor ama herkesi şok eden bir şekilde festivalden eli boş dönüyor. Ama biz biliyoruz ki bu film Oscar sezonunda manşetlerden inmeyecek.
Neden konuşuluyor?
Çünkü film saplantılı aşk ve zihinsel çöküşü öyle sert anlatıyor ki, sinema salonundan çıkarken “Ne yaşadım ben şu an?” dedirtiyor.
4.It was just an accident – Jafar Panahi
Panahi’nin sürgün koşullarına rağmen üretmeye devam etmesi başlı başına bir olayken, ana yarışma seçkisi duyurulduğundan beri Altın Palmiye’ye garanti gözüyle bakılıyordu, Cannes jürisi de şaşırtmadı. Panahi yine yasaklar, sınırlar ve İran bürokrasisini yerden yere vururken, esprili bir dille politik mesajını beyaz perdeye taşıyor. Bir kaza üzerinden sistemin çürümüşlüğünü anlatan It Was Just An Accident ile Panahi, bayrağı Rasoulof’dan devralıp İran sinemasını bir kez daha Oscar’lara taşıyabilir.
Neden konuşuluyor?
Çünkü Panahi, tüm baskı ve sansür uygulamalarına rağmen sinema yapmaya devam edecek kadar cesur.
5.Sentimental value – Joachim Trier
“Duygusal yıkım” konusunda doktora tezi yazmış olan Trier, belki de çoğumuzun kalbini The Worst Person in the World ile kazanmıştı. Şimdi de bir baba-kız ilişkisiyle sinema salonlarında dökülecek gözyaşlarını garantiledi.
Neden konuşuluyor?
Çünkü Trier, sade ama içe işleyen hikayeler anlatmayı çok iyi biliyor ve kalbimizde belki de varolduğunu bile bilmediğimiz yerlere dokunmayı başarıyor.
6. Left handed girl – Shih-Ching Tsou
(Artık) dört Oscar ödüllü Sean Baker’ın bu sefer yazdığı, kurguladığı ve yapımcılığını üstlenip bir kamera arkasına geçmediği kaldığı film, düşük gelirli mahalle hayatını, çocuk gözünden bir masal gibi anlatıyor. Taipei’de geçen hikayede, iki kızıyla beraber geçimini sağlamak için elinden gelen her şeyi yapan bir anneyi izliyoruz.
Neden konuşuluyor?
Çünkü film hem sosyal gerçekçi hem de duygusal. Bir nevi Shoplifters’la The Florida Project’in kuzeni. Ayrıca geçen sene En İyi Film Oscar’ını alan Sean Baker’ın da etkisi olsa gerek.
7. The president’s cake – Hasan Hadi
Senenin “sürpriz keşif filmi” ünvanı The President’s Cake’e gidiyor. İlk filmlere verilen Camera d’Or ile Yönetmenlerin On Beş Günü seçkisinde Seyirci Ödülü alan film, bu iki prestijli ödül ile beraber radarımıza girmeyi başardı. Politik taşlamayı sade bir aile hikayesiyle birleştiren bu ilk film, aynı zamanda Cannes’da ödül alan ilk Irak yapımı oldu. En ilginç detaylardan biri de Forrest Gump’ın Oscar’lı senaristi Eric Roth’un ortak senaristlerden biri olması.
Neden konuşuluyor?
Çünkü hiçbirimiz Cannes’da Saddam Hüseyin’e pasta yapılmasını anlatan bir filmin ödül alacağını beklemiyorduk. Gerçek olaylardan esinlenen film, durumun absürtlüğünü ajitasyona kaçmayan bir dram ile çok iyi harmanlıyor.
Bu yedi film bize bir kez daha hatırlattı ki yalnızca “sanat filmlerinden” ibaret olmayan Cannes, bu yıl yine her duyguya bir filmle cevap verdi. Bahsi geçen filmleri şimdiden takibe alın, ödül sezonu boyunca adlarını sık sık duyacağız gibi gözüküyor.
